Friday, July 30, 2010

उनीहरु एकाकार हुदै छन्

तिमी मान या नमान
हरेक साझको गोधुलीमा
तिम्रो गर्जोको लागि
दानी हुन सहर्ष
झुपडी बाट निस्कने उनीहरु
तिम्रो आडम्बर
र स्वार्थी मानसिकता देखेर
अब अन्कनाउदै छन्
महलहरु भित्र
पहरेदार हुन.

बरु, बस्नु नै किन नपरोस
स्वभिमानकासाथ
खुल्ला आकाश तल,
एक सर्को सासको लागि
एक घुट्को प्यासको लागि
र,
एक धर्को आशको लागि
भर्खर उभिन थालेका खुट्टाहरु पनि
बरु कठ्याँग्रिदै
निर्विवाद ,
रात बिताउन तमतयार छन्.

तिमी सम्झ या नसंझ
उनीहरु सम्झनेछन
उहिँ बर्षौको
थोपा थोपा पसिना
जो उनीहरुको
हत्केलामा होइन
तिम्रो पैताला मा विसर्जित हुन्थे.

तिनै हरेक बुंद
पसिनाले अभिशेष हुदै
उनीहरु अब,
पसिनाको मूल्य
फिर्ता लिनेछन.

तिमी मान या नमान,
तर, हेर त एक पटक
उनीहरु एकाकार हुदै छन्
फेरि
उहिँ पुरानो
स्वाभिमानको झुपडी बनाउदै छन् .

4 comments:

दीपक जडित said...

राजनैतिक दिग्दारीलाई साह्रै सरल तर सशक्त ढंगले उधिनेर उनिहरु एकाकार हुँदैगरेको कुरालाई कवितामा आकार दिनुभएको छ । मन पर्यो । साह्रै राम्रो ।

Anonymous said...

kabitale bargiye jhalko dincha hai dhanybad

lava said...

great great writeup, how come these feelings rise in you and not me

lava said...

wowowowo great great feelings expressed , emerging poet